Olaa Amigos!!

Zo, dat is weer even een tijdje geleden, maar laten we het er maar op houden dat ik het dan nog steeds erg naar mijn zin heb. Inmiddels heb ik in de tussentijd al weer 4 landen aangedaan, dus dacht dat het misschien wel even tijd werd voor weer een update :)

Na Santiago wilde ik eigenlijk meteen door naar San Pedro de Atacama en aan de zoutvlaktes beginnen vanwege de tijd, maar omdat de bus vanuit Santiago maar 1 keer in de 3 dagen gaat en ik deze natuurlijk net gemist had, besloot ik om toch nog even terug te gaan naar mijn geliefde Argentinie en dus via Mendoza en Salta naar San Pedro te gaan. Na een lange busreis waarbij we 3 uur lang stilstonden omdat de bus kapot was en niemand ons daar verder over inlichtte (in een keer zag ik mijn backpack buiten liggen, bleek dat we een andere bus in moesten) kwam ik in Mendoza aan, in een nogal leeg hostel (incl. prive dorm met prive badkamer, beetje overdreven). Volgende dag de wijntour gedaan met Marc, een engelsman die ik nog kende van de Navimag. Beetje rondfietsen en wijn ´proeven´, zeker niet verkeerd. Toen we ´s avonds terugkwamen had ik toch een roomie, wat ik toch wel wat gezelliger vond. In mijn beste Engels sprak ik haar aan, maar zij had al gezien dat ik Nederlands was een mijn tas van de sting. Gelukkig is mijn Nederlands ook nog steeds uitmuntend en het klikte ook nog eens. Dagmar en ik besloten elkaar weer in Salta te ontmoeten, omdat ik een dagje eerder ging. Daar een beetje rustig aan gedaan, uitkijkpunt bezocht waarbij we een vol goede moed de ´heuvel´ beklimmen wilde, maar waar de ´skilift´ toch ook wel iets bijzonders leek, dus toen toch maar deze genomen. De goede moed gebruikt om naar beneden te lopen, wat ook zeker niet onderschat mag worden!

Na Salta zijn we samen naar San Pedro de Atacama gegaan, wat een lief pittoresk dorpstadje is dat! Verharde wegen zijn er niet en zelf het uithangbord van de bank is van hout. We kwamen terecht in een compleet toepasselijk hostel, waarbij Hugo, een lieve oudere man die zijn zoon helpt bij het hostel, regeert. Hij zorgde dat wij op tijd waren voor onze trip, waarschuwde ons voor de mannen ('ga niet in korte broek naar buiten') en deed alles om het naar onze zin te maken. Daar zijn we naar de Valle de la Luna geweest, wat erg mooi was en waar we een goede gids hadden, die ons veel kon vertellen over de verschillende mineralen etc., iets waar ik natuurlijk totaal geen kaas van gegeten heb. Na een mooie zonsondergang en een ´nee´ van de gids op de vraag of ik misschien naar beneden mocht klimmen, hebben Dagmar en ik een heerlijk maaltje met palta en atun gemaakt, het enige wat daar te verkrijgen viel. Na een hele dag besteed aan mijn masteraanvraag (want dat soort dingen moeten helaas ook gebeuren) vertrokken we de volgende dag op onze 3 daagse tour richting Uyuni.We zaten met zijn 6en in een groep, waarvan 2 een leuk Frans stel was. Daar de mooiste meren, rotsformaties, Dali landschappen en geisers gezien. Erg indrukwekkend dat precies om 11 uur laguna verde (het groene meer) van kleur veranderd. Ook vele verschillende flamingo´s gezien en me afgevraagd waarom ze omgekeerde knieen hebben, die ze toch niet gebruiken als ze hun eten uit het water proberen te halen (mocht iemand het antwoord weten, let me know!). Na 2 dagen meren bleek dat je zelfs daar een beetje genoeg van krijgen, dus keken we erg uit naar de zoutvlaktes van de laatste dag. Na de kou van de zonsopgang getackeld te hebben, konden we echt genieten van dit unieke beeld (en natuurlijk de nodige perspectief foto´s maken. De chauffeur vroeg ons of we ook het natte gedeelte van de Salar wilde zien en wij toeristen als we zijn stemde natuurlijk meteen in. Helaas was het ons niet helemaal duidelijk dat hij in de tussentijd ging bijverdienen als chauffeur voor de mensen van een festival dat gaande was in de Salar, dus na meer dan een uur rondgedwaald en met bijna verdronken (ok, met zeiknatte voeten) omdat er steeds meer water kwam, kwam hij ons weer halen om ons terug te brengen naa Uyuni. Daar een heerlijke maaltijd gehad en voor het eerst lama gegeten (met pijn in mijn hart, ofcourse). Nog een nachtje gebleven om de volgende dag richting Sucre te vertrekken. Dit hield in dat we eerst een 5 uur durende bus naar Potosi moesten nemen. Deze zat bomvol incl. staande mensen en het was een hele uitdaging de balans te vinden tussen genoeg te drinken om niet uit te drogen en de altitude aan te kunnen, maar niet naar het toilet te hoeven. In Potosi aangekomen namen we een shared-cab, die we deelde met een redelijk enorme typische boliviaanse vrouw, dus dat was lekker knus op de achterbank. Met de radio aan met elk half uur dezelfde liedjes (die uitging nadat de atuo begon te roken) vermaakte we ons toch wel prima. Aangekomen in Sucre bleek dat ´Hostal´ in Bolivia wat anders betekent dan in Chili en Argentinie, want we hadden een private room met eigen badkamer, kabeltv en minibar. Niet echt backpackerish, maar voor deze ene keer mocht het van onszelf en zijn we ook maar meteen heerlijk uit eten gegaan. Omdat het al weer een tijdje geleden was dat ik gehiked had, wilde we toch ook weer even onze sportieve kanten testen en zijn we een mooie hike gaan doen naar muurschilderingen en een stukje incatrail. De gids wist veel te vertellen over de volken daar en Bolivia zelf, erg interresant.

De dag daarna zijn we naar La Paz vertrokken, waar Layla ook was. Helaas was ik na een avondje partyen in ´Wildrover´ al ziek en kon ik niet mee met Layla en Dagmar de death road doen, of eigenlijk uberhaupt weinig kunnen doen. Nadat zij samen naar Cuzco vertrokken waren omdat ze out of time raakte, ben ik naar Rurrenabaque gevlogen, om de Pampastour te doen, voor het eerst een echte tour in mijn eentje. Het vliegtuig was mini met ongeveer 20 mensen aan boord en je kon lekker meekijken met de piloten wat ze aan het doen waren. Daar aangeomen en na wat cocktails en wat enge verhalen van 2 Ierse gasten, verbleef ik de nacht in een vreemd hostel waar de muziek tot midden in de nacht hard aan stond maar verder niemand was. Toch dit ook weer overleefd en de ochtend begonnen aan de Pampas tour. In mijn groep haalde ik de gemiddelde leeftijd ver omlaag, wat op het begin toch een beetje een teleurstelling was, maar uiteindelijk heb ik het nog erg gezellig gehad met 3 boliviaanse meiden, ondanks dat er wel een beetje een taalbarriere was. De gids, die me steevast ´Larita´ bleef noemen ook al was ik 2 keer zijn lengte, wist veel te vertellen over de pampas. We hebben veel mooie vogels gezien, kaaymannen, roze dolfijnen en aapjes. De hoewel zelfs de dieren engels spreken (of hebreeuws, zoals ongeveer elke gids) was het toch heel bijzonder dat we na een lange zoektocht door de wedlands een anaconda ´vonden´. Aangezien ik natuurlijk over het algemeen niet de meest handige persoon ben, ben ik ook hier natuurlijk voorover onderuit gegaan, maargoed, een modderbadje is natuurlijk ook goed voor je huid. Daarna piranha gevist, waarvan ik er natuurlijk 0,0 gevangen had, maar omdat onze gids ´Fernandito´ nogal skilled was, hadden we ´s avonds toch piranha op het menu. Na de volgende dag gezwonnen te hebben met de roze dolfijnen, die overigens echt niet bang zijn, weer huiswaarts en de volgende dag weer terug in het minivliegtuigje naar La Paz. Daar meteen de deathroad geboekt voor zaterdag, zodat ik zondag verder kon gaan met mijn trip. De deathroad was echt super cool, ook al zal ik eerlijk bekennen dat ik echt de chicken van de groep was en altijd als laatste aankwam. Maar niet gevallen of in een ravijn gereden, dus ben nog steeds erg trots!! Daarna een avondje flink gepartied, wat me er van weerhield om zondag al richting Copacabana te vertrekken en in plaats daarvan de bus van 5.30 naar Puno te pakken, om de strikes die op de planning stonden te voorkomen. Helaas ging die bus ook niet en zat ik tot woensdag vast in La Paz, met weinig te doen omdat alle busjes van de tours ook de stad niet in of uit konden. Gelukkig waren er een boel leuke mensen en gingen de feesten ´s avonds wel gewoon door, dus heb me nog steeds goed vermaakt. Toch was ik blij dat we gisteren eindelijk La Paz konden verlaten, en na een halve dag in Copacabana en isla del sol, waar we mooie ruines gezien hebben, ben ik vanochtend met 2 Israelische meisjes aangekomen in Cuzco, waar mijn lang na uitgekeken trek naar de Machu Picchu zal gaan plaastvinden, waarbij ik vandaag nog even uit moet zoeken wat ik precies wil.

Bonitos y bonitas, wat gaat de tijd toch al weer snel. nog maar 1 maand en 10 dagen en dan ben ik weer in ons koude kikkerlandje, wat ik aan de ene kant heel erg naar uitkijk omdat ik iedereen toch wel erg mis, maar aan de andere kant het gevoel heb dat ik hier nog wel even door kan gaan,

In ieder geval, op wat voor manier dan ook, tot snel!

even een kleine p.s. Ik ben het draadje van mijn camera kwijtgeraakt, dus kan nu geen foto´s uploaden. Verwacht wel dat ik het van iemand kan lenen, dus die komen later. To be continued...