Na wat nieuwschierige mailtjes besloot ik even op mijn eigen blog te kijken en zag dat mijn laatste berichtje alweer meer dan een maand geleden is! Dit betekent natuurlijk dat ik het naar mijn zin heb en nog geen tijd had om dit te schrijven; So much to do, so much to see!!
Afgelopen maand hebben Layla en ik Patagonia verkend, waar we niet alleen vele mooie natuurlijke wonderen gezien hebben, maar ook mijn verborgen sportieve kant gevonden hebben.
Na Cordoba zijn we met Fleur naar Bariloche vertrokken, bekend om zijn mooie meren, chocola, en volgens velen de beste steak van Argentinïe. Van dit al hebben we volop genoten. De eerste dag hebben we fietsen gehuurd en Circuito Chico gefietst. Dit dachten we wel even te doen als ervaren fietsers, even vergetende dat in ons kleine kikkerlandje bergop niet echt van toepassing is. Echter was het een mooie tocht met veel mooie zijpaadjes, waar we lekker konden chillen bij het meer. Na de fietstocht en met als excuus onze megainspanning en Layla´s verjaardag zijn we de grootste steak ever gaan eten bij El boliche de Alberto. De dag daarna hebben we een auto gehuurd en de Siete Lagos route (gedeeltelijk) gereden. Het weer was heerlijk, dus ook nog lekker op het strand gelegen.

Na afscheid genomen te hebben van Fleur zijn Layla en ik naar Puerto Madryn vertrokken, met als doel beesten spotten! Daar ´s ochtends aangekomen zijn we ´s middags meteen een boot ingedoken om op dolfijnenjacht te gaan (figuurlijk dan natuurlijk). Dit was geen enkel probleem, we zagen 100de dolfijnen die onder ons door zwommen, sprongen maakte en zelfs salto´s.
Helaas wel een beetje ziekig van de wilde boottocht (het hebben van zeebenen is helaas geen verborgen kant). Een spanjaard met een blog die volgens eigen zeggen ´wel wat dingen geregeld kreeg´ zorgde ervoor dat we met een privé gids smiddags nog richting Punta Nimfas konden om zeeolifanten te zoeken. Na een 2 uur durende heenreis met een klimtocht konden we heel dicht bij ze komen, wat heel gaaf was. De volgende dag ondanks een licht maaggriepje toch weer opnieuw op beestenjacht, dit keer naar Punta Tombo om pinguins te spotten. Ook zij waren en volle getale aanwezig, en doen eigenlijk niet veel anders dan een beetje chillen en rondwaggelen.

Hierna werd het toch wel echt tijd om Patagonia in te duiken en mijn hike, klim en kampeertalenten te ontdekken. In El Chalten hebben we een mooie 2daagse hike gedaan bij de Fitz Roy met 2 Israëlers. Onervaren als in ieder geval ik was, kwam het goed uit dat zij al wat skills hadden en wist wat we nodig hadden. Wandel/klim sokken zijn niet alleen voor oude mensen en een slaapzak voor -7 graden is geen luxe. We hebben een halve dag gehiked en een nacht gekampeerd op de camping daar, om ´s ochtends die zonsopgang bij de Fitz Roy te zien. Totaal gebroken en onder het gevoel van 'dit nooit meer' bereikten we de top, waar geen straaltje zon te bekennen was. Jammer, maar verder flink genoten van de mooie meren en het prachtige beeld van de Fitz Roy en de welverdiende megawafel achteraf. Het was ook meteen een goede oefening voor wat nog komen ging, aangezien het dit nooit meer gevoel zo'n 5 minuten duurde. Om bij te komen zijn we naar El Calafate vertrokken waar we de Perito Moreno bezocht hebben. Na de Perito Moreno hebben we nog wel een aantal glaciers gezien, maar dit was by far de mooiste. we hadden veel geluk met het weer, waardoor we een aantal spectaculair afbrekende ijsstukken mee mochten maken. Hierna was het tijd om onze hikingskills verder op de proef te stellen en daarbij ook Argentina te verlaten.

Aangekomen in Puerto Natales, Chile kwamen we in een mooi hostel terecht met heerlijke bedden en een lieve gastvrouw. Dit was alvast iets moois om naar uit te kijken na de 5daagse hike (´the W´) in in Parque Nacional Torres del Paine. Na een dag te hebben genomen om alles goed voor te bereiden vertrokken we ´s ochtends vroeg om de hike te beginnen. Ik zou een boek kunnen schrijven over hoe het was, maar het wordt nu al wat aan de lange kant dus ik zal het kort houden; het was fantastisch. Verbaasd over eigen conditie (dit keer positief) hebben we de prachtigste uitzichten gezien, een mooie glacier bij Lago Grey, de Franse Vallei en aan het eind de Torres zelf bij zonsopgang.
Hoewel minder gebroken dan bij de Fitz Roy, vonden we toch dat we even wat tijd om te relaxen verdiend hadden. Dit in de vorm van de Navimag, een boottocht van 4 dagen door de Fjorden van Chili. Helaas wat het slecht weer, dus heel veel hebben we niet gezien. Met de enthousiaste lezingen en de gezellige groep hebben we ons toch goed vermaakt.
Na deze toch was het dan toch echt tijd om afscheid te nemen van Layla, die meteen door naar Santiago zou gaan. Met een engelsman ben ik naar Puerto Varas gegaan, omdat ik het wel een goed idee vond om daar te gaan canyonen/ canyoningen (?). Dit was echt supergaaf met onze eigen persoonlijke gidsen, hoewel ik af en toe toch een klein beetje minder heldhaftig was dan ik dacht.
Hierna zijn we naar Pucon gegaan, om de Vulkaan Villarica te beklimmen. Omdat het weer de volgende dag goed zou zijn besloten we meteen de volgende dag te gaan, ook al waren we misschien iets minder voorbereid. Behalve dat we veel te weinig water hadden hebben we het er goed vanaf gebracht. Ik vond de klim niet superzwaar, dit waarschijnlijk doordat de gids een niet al te snel tempo aanhield. Lopen over een glacier was mooi en zolang je niet naar beneden keek of bedacht wat er kan gebeuren als je valt is het niet eens zo eng;). Boven op de vulkaan hadden we een prachtig uitzicht over Pucon, 2 andere vulkanen en meren. Beetje jammer dat we geen lave konden zien, maar de rook, de giftige gassen en het gerommel deed toch wel vermoeden dat het er was, dus dat was genoeg. Om naar beneden te komen glij je in een soort van bobsleeijsbaan naar beneden, wat het leukste was van heel de hike. Met een kleine verwonding aan mijn been door de eigen wil van mijn icepick beneden gekomen, om de avond af te sluiten met een zelf georganiseerde asado.
De dag daarna nog een fietstocht gemaakt en mooie watervallen bezocht, om mijn sportieve maandje nog even goed afgesloten te hebben. Na afscheid te hebben genomen van mijn engelse reismaatje en het regenachtige weer ben ik vandaag aangekomen in Santiago, waar het 30 graden is.

2 maanden onderweg, nog 2 1/2 maand te gaan en nog 3 1/2 land te bezoeken...
Tot zover weer even!

Muchos Besos!!