Op naar Bolivia,...en daar voorbij!!!
Olaa Amigos!!
Zo, dat is weer even een tijdje geleden, maar laten we het er maar op houden dat ik het dan nog steeds erg naar mijn zin heb. Inmiddels heb ik in de tussentijd al weer 4 landen aangedaan, dus dacht dat het misschien wel even tijd werd voor weer een update :)
Na Santiago wilde ik eigenlijk meteen door naar San Pedro de Atacama en aan de zoutvlaktes beginnen vanwege de tijd, maar omdat de bus vanuit Santiago maar 1 keer in de 3 dagen gaat en ik deze natuurlijk net gemist had, besloot ik om toch nog even terug te gaan naar mijn geliefde Argentinie en dus via Mendoza en Salta naar San Pedro te gaan. Na een lange busreis waarbij we 3 uur lang stilstonden omdat de bus kapot was en niemand ons daar verder over inlichtte (in een keer zag ik mijn backpack buiten liggen, bleek dat we een andere bus in moesten) kwam ik in Mendoza aan, in een nogal leeg hostel (incl. prive dorm met prive badkamer, beetje overdreven). Volgende dag de wijntour gedaan met Marc, een engelsman die ik nog kende van de Navimag. Beetje rondfietsen en wijn ´proeven´, zeker niet verkeerd. Toen we ´s avonds terugkwamen had ik toch een roomie, wat ik toch wel wat gezelliger vond. In mijn beste Engels sprak ik haar aan, maar zij had al gezien dat ik Nederlands was een mijn tas van de sting. Gelukkig is mijn Nederlands ook nog steeds uitmuntend en het klikte ook nog eens. Dagmar en ik besloten elkaar weer in Salta te ontmoeten, omdat ik een dagje eerder ging. Daar een beetje rustig aan gedaan, uitkijkpunt bezocht waarbij we een vol goede moed de ´heuvel´ beklimmen wilde, maar waar de ´skilift´ toch ook wel iets bijzonders leek, dus toen toch maar deze genomen. De goede moed gebruikt om naar beneden te lopen, wat ook zeker niet onderschat mag worden!
Na Salta zijn we samen naar San Pedro de Atacama gegaan, wat een lief pittoresk dorpstadje is dat! Verharde wegen zijn er niet en zelf het uithangbord van de bank is van hout. We kwamen terecht in een compleet toepasselijk hostel, waarbij Hugo, een lieve oudere man die zijn zoon helpt bij het hostel, regeert. Hij zorgde dat wij op tijd waren voor onze trip, waarschuwde ons voor de mannen ('ga niet in korte broek naar buiten') en deed alles om het naar onze zin te maken. Daar zijn we naar de Valle de la Luna geweest, wat erg mooi was en waar we een goede gids hadden, die ons veel kon vertellen over de verschillende mineralen etc., iets waar ik natuurlijk totaal geen kaas van gegeten heb. Na een mooie zonsondergang en een ´nee´ van de gids op de vraag of ik misschien naar beneden mocht klimmen, hebben Dagmar en ik een heerlijk maaltje met palta en atun gemaakt, het enige wat daar te verkrijgen viel. Na een hele dag besteed aan mijn masteraanvraag (want dat soort dingen moeten helaas ook gebeuren) vertrokken we de volgende dag op onze 3 daagse tour richting Uyuni.We zaten met zijn 6en in een groep, waarvan 2 een leuk Frans stel was. Daar de mooiste meren, rotsformaties, Dali landschappen en geisers gezien. Erg indrukwekkend dat precies om 11 uur laguna verde (het groene meer) van kleur veranderd. Ook vele verschillende flamingo´s gezien en me afgevraagd waarom ze omgekeerde knieen hebben, die ze toch niet gebruiken als ze hun eten uit het water proberen te halen (mocht iemand het antwoord weten, let me know!). Na 2 dagen meren bleek dat je zelfs daar een beetje genoeg van krijgen, dus keken we erg uit naar de zoutvlaktes van de laatste dag. Na de kou van de zonsopgang getackeld te hebben, konden we echt genieten van dit unieke beeld (en natuurlijk de nodige perspectief foto´s maken. De chauffeur vroeg ons of we ook het natte gedeelte van de Salar wilde zien en wij toeristen als we zijn stemde natuurlijk meteen in. Helaas was het ons niet helemaal duidelijk dat hij in de tussentijd ging bijverdienen als chauffeur voor de mensen van een festival dat gaande was in de Salar, dus na meer dan een uur rondgedwaald en met bijna verdronken (ok, met zeiknatte voeten) omdat er steeds meer water kwam, kwam hij ons weer halen om ons terug te brengen naa Uyuni. Daar een heerlijke maaltijd gehad en voor het eerst lama gegeten (met pijn in mijn hart, ofcourse). Nog een nachtje gebleven om de volgende dag richting Sucre te vertrekken. Dit hield in dat we eerst een 5 uur durende bus naar Potosi moesten nemen. Deze zat bomvol incl. staande mensen en het was een hele uitdaging de balans te vinden tussen genoeg te drinken om niet uit te drogen en de altitude aan te kunnen, maar niet naar het toilet te hoeven. In Potosi aangekomen namen we een shared-cab, die we deelde met een redelijk enorme typische boliviaanse vrouw, dus dat was lekker knus op de achterbank. Met de radio aan met elk half uur dezelfde liedjes (die uitging nadat de atuo begon te roken) vermaakte we ons toch wel prima. Aangekomen in Sucre bleek dat ´Hostal´ in Bolivia wat anders betekent dan in Chili en Argentinie, want we hadden een private room met eigen badkamer, kabeltv en minibar. Niet echt backpackerish, maar voor deze ene keer mocht het van onszelf en zijn we ook maar meteen heerlijk uit eten gegaan. Omdat het al weer een tijdje geleden was dat ik gehiked had, wilde we toch ook weer even onze sportieve kanten testen en zijn we een mooie hike gaan doen naar muurschilderingen en een stukje incatrail. De gids wist veel te vertellen over de volken daar en Bolivia zelf, erg interresant.
De dag daarna zijn we naar La Paz vertrokken, waar Layla ook was. Helaas was ik na een avondje partyen in ´Wildrover´ al ziek en kon ik niet mee met Layla en Dagmar de death road doen, of eigenlijk uberhaupt weinig kunnen doen. Nadat zij samen naar Cuzco vertrokken waren omdat ze out of time raakte, ben ik naar Rurrenabaque gevlogen, om de Pampastour te doen, voor het eerst een echte tour in mijn eentje. Het vliegtuig was mini met ongeveer 20 mensen aan boord en je kon lekker meekijken met de piloten wat ze aan het doen waren. Daar aangeomen en na wat cocktails en wat enge verhalen van 2 Ierse gasten, verbleef ik de nacht in een vreemd hostel waar de muziek tot midden in de nacht hard aan stond maar verder niemand was. Toch dit ook weer overleefd en de ochtend begonnen aan de Pampas tour. In mijn groep haalde ik de gemiddelde leeftijd ver omlaag, wat op het begin toch een beetje een teleurstelling was, maar uiteindelijk heb ik het nog erg gezellig gehad met 3 boliviaanse meiden, ondanks dat er wel een beetje een taalbarriere was. De gids, die me steevast ´Larita´ bleef noemen ook al was ik 2 keer zijn lengte, wist veel te vertellen over de pampas. We hebben veel mooie vogels gezien, kaaymannen, roze dolfijnen en aapjes. De hoewel zelfs de dieren engels spreken (of hebreeuws, zoals ongeveer elke gids) was het toch heel bijzonder dat we na een lange zoektocht door de wedlands een anaconda ´vonden´. Aangezien ik natuurlijk over het algemeen niet de meest handige persoon ben, ben ik ook hier natuurlijk voorover onderuit gegaan, maargoed, een modderbadje is natuurlijk ook goed voor je huid. Daarna piranha gevist, waarvan ik er natuurlijk 0,0 gevangen had, maar omdat onze gids ´Fernandito´ nogal skilled was, hadden we ´s avonds toch piranha op het menu. Na de volgende dag gezwonnen te hebben met de roze dolfijnen, die overigens echt niet bang zijn, weer huiswaarts en de volgende dag weer terug in het minivliegtuigje naar La Paz. Daar meteen de deathroad geboekt voor zaterdag, zodat ik zondag verder kon gaan met mijn trip. De deathroad was echt super cool, ook al zal ik eerlijk bekennen dat ik echt de chicken van de groep was en altijd als laatste aankwam. Maar niet gevallen of in een ravijn gereden, dus ben nog steeds erg trots!! Daarna een avondje flink gepartied, wat me er van weerhield om zondag al richting Copacabana te vertrekken en in plaats daarvan de bus van 5.30 naar Puno te pakken, om de strikes die op de planning stonden te voorkomen. Helaas ging die bus ook niet en zat ik tot woensdag vast in La Paz, met weinig te doen omdat alle busjes van de tours ook de stad niet in of uit konden. Gelukkig waren er een boel leuke mensen en gingen de feesten ´s avonds wel gewoon door, dus heb me nog steeds goed vermaakt. Toch was ik blij dat we gisteren eindelijk La Paz konden verlaten, en na een halve dag in Copacabana en isla del sol, waar we mooie ruines gezien hebben, ben ik vanochtend met 2 Israelische meisjes aangekomen in Cuzco, waar mijn lang na uitgekeken trek naar de Machu Picchu zal gaan plaastvinden, waarbij ik vandaag nog even uit moet zoeken wat ik precies wil.
Bonitos y bonitas, wat gaat de tijd toch al weer snel. nog maar 1 maand en 10 dagen en dan ben ik weer in ons koude kikkerlandje, wat ik aan de ene kant heel erg naar uitkijk omdat ik iedereen toch wel erg mis, maar aan de andere kant het gevoel heb dat ik hier nog wel even door kan gaan,
In ieder geval, op wat voor manier dan ook, tot snel!
even een kleine p.s. Ik ben het draadje van mijn camera kwijtgeraakt, dus kan nu geen foto´s uploaden. Verwacht wel dat ik het van iemand kan lenen, dus die komen later. To be continued...
Fabulosa Patagonia
Afgelopen maand hebben Layla en ik Patagonia verkend, waar we niet alleen vele mooie natuurlijke wonderen gezien hebben, maar ook mijn verborgen sportieve kant gevonden hebben.
Na Cordoba zijn we met Fleur naar Bariloche vertrokken, bekend om zijn mooie meren, chocola, en volgens velen de beste steak van Argentinïe. Van dit al hebben we volop genoten. De eerste dag hebben we fietsen gehuurd en Circuito Chico gefietst. Dit dachten we wel even te doen als ervaren fietsers, even vergetende dat in ons kleine kikkerlandje bergop niet echt van toepassing is. Echter was het een mooie tocht met veel mooie zijpaadjes, waar we lekker konden chillen bij het meer. Na de fietstocht en met als excuus onze megainspanning en Layla´s verjaardag zijn we de grootste steak ever gaan eten bij El boliche de Alberto. De dag daarna hebben we een auto gehuurd en de Siete Lagos route (gedeeltelijk) gereden. Het weer was heerlijk, dus ook nog lekker op het strand gelegen.
Na afscheid genomen te hebben van Fleur zijn Layla en ik naar Puerto Madryn vertrokken, met als doel beesten spotten! Daar ´s ochtends aangekomen zijn we ´s middags meteen een boot ingedoken om op dolfijnenjacht te gaan (figuurlijk dan natuurlijk). Dit was geen enkel probleem, we zagen 100de dolfijnen die onder ons door zwommen, sprongen maakte en zelfs salto´s.
Helaas wel een beetje ziekig van de wilde boottocht (het hebben van zeebenen is helaas geen verborgen kant). Een spanjaard met een blog die volgens eigen zeggen ´wel wat dingen geregeld kreeg´ zorgde ervoor dat we met een privé gids smiddags nog richting Punta Nimfas konden om zeeolifanten te zoeken. Na een 2 uur durende heenreis met een klimtocht konden we heel dicht bij ze komen, wat heel gaaf was. De volgende dag ondanks een licht maaggriepje toch weer opnieuw op beestenjacht, dit keer naar Punta Tombo om pinguins te spotten. Ook zij waren en volle getale aanwezig, en doen eigenlijk niet veel anders dan een beetje chillen en rondwaggelen.
Hierna werd het toch wel echt tijd om Patagonia in te duiken en mijn hike, klim en kampeertalenten te ontdekken. In El Chalten hebben we een mooie 2daagse hike gedaan bij de Fitz Roy met 2 Israëlers. Onervaren als in ieder geval ik was, kwam het goed uit dat zij al wat skills hadden en wist wat we nodig hadden. Wandel/klim sokken zijn niet alleen voor oude mensen en een slaapzak voor -7 graden is geen luxe. We hebben een halve dag gehiked en een nacht gekampeerd op de camping daar, om ´s ochtends die zonsopgang bij de Fitz Roy te zien. Totaal gebroken en onder het gevoel van 'dit nooit meer' bereikten we de top, waar geen straaltje zon te bekennen was. Jammer, maar verder flink genoten van de mooie meren en het prachtige beeld van de Fitz Roy en de welverdiende megawafel achteraf. Het was ook meteen een goede oefening voor wat nog komen ging, aangezien het dit nooit meer gevoel zo'n 5 minuten duurde. Om bij te komen zijn we naar El Calafate vertrokken waar we de Perito Moreno bezocht hebben. Na de Perito Moreno hebben we nog wel een aantal glaciers gezien, maar dit was by far de mooiste. we hadden veel geluk met het weer, waardoor we een aantal spectaculair afbrekende ijsstukken mee mochten maken. Hierna was het tijd om onze hikingskills verder op de proef te stellen en daarbij ook Argentina te verlaten.
Aangekomen in Puerto Natales, Chile kwamen we in een mooi hostel terecht met heerlijke bedden en een lieve gastvrouw. Dit was alvast iets moois om naar uit te kijken na de 5daagse hike (´the W´) in in Parque Nacional Torres del Paine. Na een dag te hebben genomen om alles goed voor te bereiden vertrokken we ´s ochtends vroeg om de hike te beginnen. Ik zou een boek kunnen schrijven over hoe het was, maar het wordt nu al wat aan de lange kant dus ik zal het kort houden; het was fantastisch. Verbaasd over eigen conditie (dit keer positief) hebben we de prachtigste uitzichten gezien, een mooie glacier bij Lago Grey, de Franse Vallei en aan het eind de Torres zelf bij zonsopgang.
Hoewel minder gebroken dan bij de Fitz Roy, vonden we toch dat we even wat tijd om te relaxen verdiend hadden. Dit in de vorm van de Navimag, een boottocht van 4 dagen door de Fjorden van Chili. Helaas wat het slecht weer, dus heel veel hebben we niet gezien. Met de enthousiaste lezingen en de gezellige groep hebben we ons toch goed vermaakt.
Na deze toch was het dan toch echt tijd om afscheid te nemen van Layla, die meteen door naar Santiago zou gaan. Met een engelsman ben ik naar Puerto Varas gegaan, omdat ik het wel een goed idee vond om daar te gaan canyonen/ canyoningen (?). Dit was echt supergaaf met onze eigen persoonlijke gidsen, hoewel ik af en toe toch een klein beetje minder heldhaftig was dan ik dacht.
Hierna zijn we naar Pucon gegaan, om de Vulkaan Villarica te beklimmen. Omdat het weer de volgende dag goed zou zijn besloten we meteen de volgende dag te gaan, ook al waren we misschien iets minder voorbereid. Behalve dat we veel te weinig water hadden hebben we het er goed vanaf gebracht. Ik vond de klim niet superzwaar, dit waarschijnlijk doordat de gids een niet al te snel tempo aanhield. Lopen over een glacier was mooi en zolang je niet naar beneden keek of bedacht wat er kan gebeuren als je valt is het niet eens zo eng;). Boven op de vulkaan hadden we een prachtig uitzicht over Pucon, 2 andere vulkanen en meren. Beetje jammer dat we geen lave konden zien, maar de rook, de giftige gassen en het gerommel deed toch wel vermoeden dat het er was, dus dat was genoeg. Om naar beneden te komen glij je in een soort van bobsleeijsbaan naar beneden, wat het leukste was van heel de hike. Met een kleine verwonding aan mijn been door de eigen wil van mijn icepick beneden gekomen, om de avond af te sluiten met een zelf georganiseerde asado.
De dag daarna nog een fietstocht gemaakt en mooie watervallen bezocht, om mijn sportieve maandje nog even goed afgesloten te hebben. Na afscheid te hebben genomen van mijn engelse reismaatje en het regenachtige weer ben ik vandaag aangekomen in Santiago, waar het 30 graden is.
2 maanden onderweg, nog 2 1/2 maand te gaan en nog 3 1/2 land te bezoeken...
Tot zover weer even!
Muchos Besos!!
Chau Buenos Aires, Hola Backpackersbestaan
Al weer een week als echte backpacker! Tijd voor een nieuw berichtje :)!
Mijn laatste weekje Buenos Aires is heel snel gegaan. Iedere ochtend Spaanse les en dan ´s middags nog wat culturele hoogstandjes bekeken, mits we de nachtelijke culturele hoogstandjes de avond ervoor niet te intensief bekeken hadden. Ook het heerlijke eten bleef niet achterwege, want Argentinië is niet alleen het land van de zoete dulce de leche of de empanadas maar ook van het vlees, veel vlees. De steaks hier zijn echt goddelijk en zelfs in de winkel kun je heerlijke stukken vlees kopen, om thuis zelf een restaurantwaardig maal te bereiden. Even iets anders dan de hamburgers van de AH.
Zondag zijn we naar Casa Rosada geweest, het parlementsgebouw en de officiele werkplaats van de Argentijnse presidente. Daar een uur gewacht op een rondleiding, die uiteindelijk alleen in het Spaans bleek te zijn, en de gids sprak ook nog eens muy rapido. Echter rende hij het gebouw ongeveer even snel rond als dat hij sprak, dus voordat wij in de kamers waren was hij toch al vaak klaar met zijn verhaal. Gelukkig was het zonder uitleg ook erg mooi om alle klassiek ingerichte kamers te zien.
Mijn laatste donderdag ben ik toch nog even naar de Madres op Plaza de Mayo wezen kijken. er indrukkwekkend, die oude vrouwtjes die na al die jaren nog steeds met borden met de foto´s van hun verdwenen kinderen rondlopen. Plaza de Mayo is echter niet alleen de plek van de Madres, maar van alle demonstranten, en tegelijk me de madres startte een protestgroep met betrekking tot het malvinas/falklandeilanden conflict. Wel een beetje een gek gezicht dat achter die kleine groep van de madres een veel grotere groep demonstranten liep.
Na nog 2 dagen echte BA bounce avondjes om het af te leren, was het dan echt tijd om te vertrekken uit deze mooie stad en het echte backpackersleven te gaan ontdekken!
Layla en ik zouden per bus naar Puerto Iguazú gaan en na ons 1-hoofdiguitzwaaicomité (hulde aan Thijs) gedag te hebben gezegd, kon onze 18uur durige busreis beginnen. Dit was eigenlijk de meest relaxte busreis ooit (wat misschien ook kwam door een poquito te kort aan slaap de nachten ervoor) en na de meest slechte film allertijden waren we voor ons gevoel snel in Puerto Iguazu. Daar recht tegenover het busstation in een hostel gedoken, waar we en beetje rustig aan hebben gedaan, zodat we de volgende dagen zo fris en fruitig mogelijk aan onze tocht naar (wat schijnt) de mooiste watervallen ter wereld. De volgende dag wilde we eerst naar de Braziliaanse kant van de ´cataratas´. Vanuit ons hostel was een tour geregeld, maar dat vonden wij natuurlijk niet avontuurlijk genoeg, dus hebben we zelf een bus genomen. Hoewel we wel even gek stonden te kijken toen onze bus ons acherliet nadat we op de Braziliaanse grens een stempel hadden gehaald, kwamen we na 1 1/2 uur eindelijk in het parque nacional do iguaçu aan. Dit was echt al super mooi. Vanuit de Braziliaanse kant krijg je een mooi overzicht van alle watervallen. Toch moet ik zeggen dat ik de volgende dag aan de Argentijnse kant nog veel indrukwekkender vond. Het leek wel een plaatje uit een tekenfilm, zo perfect zag het eruit. Natuurlijk heb ik het vast proberen te leggen, maar ik denk dat dat niet echt mogelijk is. We waren er al erg vroeg waardoor er nog weinig mensen waren, wat het nog meer bijzonder maakte. Na een spectaculaire boottocht onder de watervallen zijn we als laatst naar ´Garganta del Diablo´ (devil´s throath) geweest, een soort van halve cirkel waterval, waar het water 70 meter de diepte in valt. Met wat voor geweld dat water naar beneden valt is onbeschrijfelijk, dus eigenlijk raad ik iedereen aan zelf maar een keer te gaan kijken :)!
Na zoveel natuurlijke schoonheid werd het voor ons weer tijd om de stad op te zoeken, dit keer de tweede stad van Argentinië, Córdoba. Deze reis was 24 uur, maar gelukkig heb ik een soort van gave ontwikkelt dat als ik een busstoel aanraak ik in slaap val. Niet echt gezellig voor Layla, maar zo gaat het wel lekker snel. Hier een chill hostel gevonden en al weer lekker wat steakjes achter de kiezen zitten. Gisteren zijn we naar Altra Gracia geweest, waar het huis van Ché Guavara staat, wat nu een soort van museum is. Fleur uit Buenos Aires zou ook onze kant opkomen en we hebben Thijs ook overgehaald om een weekendje hierin te komen, dus aan gezelligheid geen gebrek.
Maandag vertrekken we naar Bariloche, wat bekend staat om zijn mooie hikegebieden (dan ga ik echt mijn beeldschone wandelschoenen gebruiken), maar ook om zijn chocola, wat ook niet verkeerd is. Ik ben benieuwd!
Besos!!!
Me Gusta Buenos Aires!!
Hola allemaal! Ik wilde al wat eerder schrijven maar elke keer kwam het er maar niet van, wat natuurlijk eigenlijk een goed teken is.
Maar voor degene die het nog niet wisten, ik ben veilig aangekomen en zit nu al een week in Buenos Aires.
Na een lange vlucht naast een Duits echtpaar werd ik opgehaald door Gorge, een echte porteños (local van BA), die mij naar mijn residentie zou brengen. Ik ben er nog steeds niet uit of hij een hele slechte of juist hele goede chauffeur was, maar het schijnt hier normaal te zijn om van links én rechts in te halen zonder richting aan te geven, en als er al banen op de weg staan betekent het niet dat je daar binnen zou moeten blijven. (Toch) veilig aangekomen bleek dat ik me een beetje vergist had in mijn verblijfplaats. Iedereen spreekt hier Spaans en weinig tot geen engels en zijn veelal Argentijnen. Een van mijn kamergenootjes is Argentijnse en leert Engels. Echter kan ze net zo goed Engels als dat ik Spaans kan, dus de diepgaande gesprekken blijven achterwege. Mijn andere roomie is een Nederlands meisje uit Eindhoven, dus vanzelfsprekend kunnen we het erg goed vinden:). Ze was hier al 2 weken en kan ook goed Spaans. Ze heeft me de eerste dagen dan ook op sleeptouw genomen. Chill aan deze studentenresidentie is dat er voor ons ontbijt, lunch en avondeten wordt gezorgd (blijkbaar kunnen de jonge argentijnen niet koken?), dus daar hoef je niet elke keer over na te denken. Ik ben helemaal fan geworden van dulce de leche (wat iets van het zoete van de melk betekent), een beetje een caramelachtige pasta die ik elke ochtend op mijn pannekoekje doe.
Ik heb in deze week al veel gezien, mede doordat mijn lessen pas maandag begonnen. Zo ben ik donderdag zelf rond gelopen door de vele parken die de wijk waar ik zit, Palermo, kent. Zaterdag ben ik naar La Boca geweest, een andere wijk, waar we el Caminito bekeken hebben. Dit is een straat waar allemaal verschillende kleurijke huizen zijn en op iedere hoek van de straat wel ergens een tango gedanst wordt. Daar was ook een soort van tangoshow te zien en daarna een optreden van Maria Graña, een bekende tangozangeres. Hoewel ik de tango erg mooi vind en ik erg onder de indruk was van haar optreden, was dat nog niets vergeleken met de eerste keer dat ik hier in een ´boliche´ (nachtclub) was. Ik was al voorbereid op wat schuddende heupen, maar wat kunnen ze hier dansen zeg. Ik dacht dat ik aardig soepel in de heupjes was, maar vergeleken met de mannen hier valt dat toch een beetje tegen. Wanneer er Cumbia gedraaid wordt gaan ze helemaal los, daar kunnen wij ´fistpumpend´Nederland nog wat van leren. De tijden dat het nachtleven hier begint is ook wat anders dan in Nederland. Rond half 3 bij een club aankomen is normaal. Helaas beginnen de lessen wel om half 10, dus dat kan wat pittig zijn. Zondag zijn we naar Tigre geweest. Dit is hang out van de perteños in het weekend. Daar lekker op een boot rondgevaren. Gisteren zijn we naar el cementario de la Recoleta geweest. Dit is een begraafplaats met superveel masulea van de rijke families van Argentinië. Hotspot is natuurlijk het graf van Evita, maar ik was zeker niet minder onder de indruk van de andere grafhuizen. Het leek wel een soort van dorp met knusse straatjes. Echter zijn de enige levende inwoners de straatkatten.
Maandag ben ik dan officeel begonnen met mijn lessen. Op de school zijn veel Duitsers en veel Nederlanders. En hoewel ik het al toevallig vond dat hier een meisje uit Eindhoven zat, kwam ik gisteren Charlotte tegen, uit Sint Oedenrode. Dat gaat dan wel weer heel ver, haha. Ik merk echt dat het geholpen heeft dat hier iedereen om me heen Spaans spreekt. Ik heb nu drie dagen les en echt al veel geleerd. Dit niet alleen op school, maar ook van Layla (mijn Nederlandse roomie) en van al het Spaans om mij heen. Ik vind het ook echt heel leuk, wat misschien ook wel komt omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik gestudeerd heb. Het doel was dat ik me een beetje kon redden tijdens mijn reis, maar wil er nu toch wel uithalen wat er inzit en maak wanneer in terug ben en la casa zelfs braaf mijn huiswerk. Gelukkig is er daarnaast nog genoeg tijd om hier vanalles te blijven zien en te bezoeken. Morgen wil ik naar het centrum om la Casa Rosada en Las Madres de Plaza de Mayo te zien. (dit zijn de moeders die tijdens de Guerra Sucia (vuile oorlog) van Argentinië hun kinderen ´verloren´zijn, en komen elke donderdag samen op plaza de Mayo). Verder willen Layla en ik dit weekend misschien naar Uruguay met de boot, of een weekendje naar het platteland (las Pampas) om daar bij locals op een boerderij te verblijven.
Nog genoeg te doen, zien en ontdekken hier, dus ik denk dat ik me hier nog wel even kan vermaken :)
Besos!!
Lara
Vamos!!
Vandaag is het dan eindelijk zover; na een half jaar alles geven bij de brandweer (wat ik natuurlijk met veel plezier deed;)) mag ik nu eindelijk aan mijn reis door Zuid-Amerika beginnen. Momenteel is er nog vooral sprake van 'een gezonde spanning', wat straks vast veranderd in een iets meer dan gezonde spanning, maar dat komt wel goed.
Vanavond half 7 vlieg ik eerst richting Frankfurt, om vanuit daar door te vliegen naar Buenos Aires,waar mijn trip dan echt beginnen gaat!
Via deze weg wil ik jullie op de hoogte houden van mijn wilde avonturen!
Groetjes, Lara